Achter de zwarte trein aan

Dit eerlijke, korte vignet zal het eerste en enige artikel van mij zijn over het treinwrak waar we onszelf in plaatsen. Het heeft niets te maken met religie, het leven van alledag, beroemde mensen of iets van dien aard, maar is gewoon een eerlijke kijk op de mentale toestand waarin we onszelf brengen wanneer bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden. Hopelijk kunnen we op z’n minst de verantwoordelijkheid voor wat er met ons gebeurt beginnen te begrijpen of onder ogen te zien. Ik heb geen probleem met wie of wat dan ook, in feite doe ik alles wat ik kan om deze dingen meestal helemaal te vermijden. Maar ik moet dit goed begrijpen, ik ben een hulpeloos product van de manier waarop we ons laten gebruiken. Ik wil nooit de bron zijn van het misbruik of de mishandeling van iemand anders, niet van wie ik zou kunnen zijn als ik voorzichtiger zou zijn, maar ik heb geen idee waar ik verantwoordelijk voor ben. Maar ik ben wel nodig.

Dat zijn we allemaal.

We brengen allemaal ons hele leven door met het opbouwen van deze illusies dat we weten wat we geacht worden te doen en dat we het kunnen. En in dat proces worden velen slachtoffer, te veel opgesloten achter de veiligheid van de door ons gekozen muren, om nauwelijks nog de oceaan van het leven te bevaren met de enorme oceaan die ons gedag gaat zeggen. Het leven is echt heel kort en ingewikkeld, en wat we zien is een afleiding, een poging om door de blokkades heen te breken, om het te voelen, om het aan te raken, om verder te kijken dan het dunne vernisje dat het ware van het onechte scheidt. Afgezien van dit dunne vernisje dat door het ego wordt opgetrokken, gaat het leven binnen in ons door terwijl het ego de show steelt en het scheidt ons werkelijk van de geest van een hoger bewustzijn, de geest waarmee alle leven verbonden is. De geest die beweegt en ademt als lucht, die elk oppervlak zonder Theseavatar bedekt.

 

 

Ik zou dat mezelf echter nooit aandoen; ik ben te lamlendig door een minderwaardigheidscomplex om veel voor mezelf te kunnen doen. (Ik kan zeker geen zelfzorg voor mezelf doen.) Dus het is niet mijn ervaring. Het zou te veel voor me betekenen om het zelfs maar te overwegen. We zouden er nooit van dromen onszelf dat aan te doen. Ik voel me zo minderwaardig tegenover mezelf. Maar als het er op aan komt, voel ik me totaal oncontroleerbaar. Het is het zelf van een zelf dat een complexe puinhoop is, zonder richting en weinig begeleiding. Het proces is duidelijk voor iedereen die de tijd neemt om te kijken; we leven niet. Als we echt leven, gaan we dat voelen, en dat is het gegeven, om bewust van te zijn. En als we arm, verschrikkelijk, ellendig, bang, wanhopig, zwak, hulpeloos, depressief, verdrietig, gek, wat dan ook het plausibele aspect van ons ware zelf zijn, rot dan op, weelderig. Of niet. De keuze is aan ons. We kunnen onszelf niet aanzetten, we zijn of dit of dat. We kunnen onszelf niet uitzetten, we zijn of dit of dat. Beide kunnen niet op hetzelfde moment op dezelfde plaats zijn, maar je hebt ongetwijfeld mensen gezien die dat wel doen; ik breng deze kwestie nu naar voren. In feite, als je diepgewortelde gevoelens hebt van het een of het ander, zijn ze niet noodzakelijk waar voor jou, ook al heb je geprobeerd jezelf van het tegendeel te overtuigen. Je zit in een spagaat; je hebt een heel leven, niet de helft ervan, maar het hele leven voor zover je er deel van uitmaakt is er ook en als het niet in het volle bestaan is, dan toch in een deel ervan, dan is het in een deel van het andere. U kunt ook zeggen, maar ik doe dat niet. Wel ik heb geen idee wie ik ben zonder mijn leven, ik ben wie ik ben. Ik weet niet eens waar dit u brengt, maar het eerste is dat het gezegd wordt, en het is de enige uitspraak die hier kan worden gedaan die als absoluut kan worden opgevat. Voordat jij ooit het “ik” van jou werd, waren er dingen of delen van jou terwijl je dat “ik” van jou ontwikkelde, maar voel je niet schuldig alleen omdat je je niet zo bewust was van de kleine details die het geheel vormden. Dit is de “door de bomen het bos niet meer zien” ego logica die altijd aan de gang is in alle bewuste manifestatie, het deel van jou dat dan bewust “A” wordt als het geheel, er zijn geen “A” die dan het gevoel krijgen dat ze “A” zijn dus moeten ze een andere “A” schrappen als een manier om de persoonlijke vakantie die ze van zichzelf hebben genomen terzijde te schuiven. Dat zou een blokkade zijn voor elke vorm van vrije cultuur, want elke vorm van vrijheid beschouwen zou neerkomen op het ontkennen van het bestaan ervan. Als ik zou zeggen dat ik hier in levenden lijve ben, zoals in mijn eerste alinea, en ik zou zeggen dat ik mij daar niet van bewust ben, zou mij dat dan een A maken? Hoe zou je je dan voelen? Zou je boos zijn?

Comments are Disabled